Cavendish National Park

Weer een zonnige dag. Gewapend met zonnebrand en DEET rond een uur of half elf bij de camping de Cavendish Dunes Trail genomen. Ter compensatie van gister. Het was 2.4 km heen en vis dezelfde weg terug of via het strand. 5 km vonden we wel genoeg. Er was ook nog een andere wandeling maar die was lhalve week Tim Hortons overal tegen en hier zat er ook alweer een. We moeten er een keer geweest zijn. Het is een soort Canadese Mac Donalds. De broodjes zijn gelukkig een stuk beter te hachelen. Voordat we er waren was ook nog wel wat. Was het nou links afslaan op de grote weg of rechts? Gister hebben we hem gezien toen we naar het visitors center gingen bij aankomst, maar alle drie geen idee meer waar het zat.

Maar alle zegen komt van boven. We stonden voor een kerk toen we op Google Maps wilde kijken waar we waren en of we Tim konden vinden, toen we op de WiFi van de kerk schoten. Nou gevonden hoor. Moesten 1.6 km lopen, maar wel richting de camping.

Daarna langs de doorgaande weg op een wandelpad terug naar de camping gelopen. Dit resulteerde in een iets langere terugweg dan we hadden bedacht. Bij terugkomst op de camping stond er 13.8 km op de teller. En we vonden 8.9 km te ver, daarom deze wandeling.

Na het eten begon de lucht te betrekken, dus een mooie ondergaande zon op het strand was ver te zoeken, net als de eagels. Nog wel even gezellig het vuurtje opgestookt. Morgen bij tijds op want we gaan een rondje west eiland doen. Het einddoel is dan West Point.

Cornwall - Cavandish National Park. 298 km

Vannacht was de wind nog erger dan gister nacht. We hebben bij een zijraampje de ventilatie gaten dicht moeten proppen met toilet papier want daar gierde de wind doorheen. Wat een herrie. Vanochtend nog steeds veel wind, maar toch maar op pad gegaan. We zouden wel kijken hoe ver we zouden komen. Maar het viel op zich allemaal wel mee, geen last met rijden.

Een ritje op het oosten van het eiland via de Point East Coastal Drive. Het zuiden hebben we overgeslagen en zijn via de hoofdweg naar het midden van het oosten gereden en daar de Coastal Drive op gegaan.

In Souris, een klein dorpje nog wat schappen gedaan. Daarna door naar east Point lighthouse. Op het meest oostelijke puntje stond ook nog veel wind. Gelukkig was het zonnetje er ook, waardoor het niet koud was.

De volgende stop was Greenwich National Park. Daar een korte wandeling gemaakt. We kwamen uit bij een uitloper van de zee waar mosselboten kleine mossels van de bodem haalde om ze daarna in langwerpige netten (sokken) te doen en ze dan 1 of 2 jaren daarin te laten groeien. Je ziet overal boeien in de zee waar deze sokken aanhangen.

Halverwege konden we afslaan naar een trail die uitkwam in de duinen waar dit park bekent om staat. Arie is terug gegaan naar de camper en Ina en ik zijn vol goede moed aan de wandeling begonnen. Tot we op een gegeven moment een bord tegen kwamen dat w nog 2.4 km heen en terug moesten lopen. Toch maar niet verder gelopen. Het was al vier uur en we konden Arie natuurlijk niet zo lang alleen laten. Hij zou kunnen gaan denken dat we niet meer terug komen. Omdat het al zo laat was hebben we daarna de Central Coastal Drive maar verlaten en hebben het laatste stuk de snelweg genomen. De naam snelweg mag het eigenlijk niet hebben, het is meer een doorgaande weg.

Staan nu op een camping in Cavendish National Park. Het ligt aan het strand.

Tijdens het eten hadden we live muziek van de buren. Stel jongelui met gitaren en een niet onverdienstelijk zingende zanger. Ik zeg: the voice of Canada. Misschien zijn ze al bekent, maar weten wij dat gewoon niet.

Tegen zonsondergang het strand op gegaan, waar we bij een rivieruitmonding tegen een paar arenden aanliepen. Vanuit de verte hadden we twee bald eagels gezien maar die waren helaas al verdwenen toen we daar aankwamen. Wel stonden er nog drie andere, waarvan we denken dat het zee arenden zijn. Ze zijn heel groot van dichtbij. Nou ja dichtbij, durfde niet zo dichtbij te komen. Vond 30 meter al dichtbij genoeg. Je weer nooit wat ze doen.

Het was gelukkig weer eens weer om buiten te eten en de firepit aan te steken. Morgen nog een dag hier. Gaan we het park verkennen.

Lower Hopewell - Cornwall (Prins Edward Island) PEI 195 km

Zo dat was lekker schudden vannacht. We werden zeg maar in slaap gewiegd. Bij het ontwaken was de wind eindelijk gaan liggen en het zonnetje scheen weer.

Ondertussen ben ik al wat meer gewend achter het stuur en heb Arie het nog maar een keer laten overnemen Bergje af met haarspeldbochten. Omhoog zat ik met klotsende oksels te miepen dat ik het eng vond. Maar een plek om te stoppen was er niet dus ik moest door. Ik dacht dat doen we dus niet nog eens naar beneden. Arie boeit het niet dus die heeft de hut naar beneden gereden. En dat allemaal voor een vuurtorentje waar je zowat van de klif af waaide. Het lag nog in een Provincional Park ook (wat we even niet door hadden) waarvoor entre betaald moest worden. Geen tijd dus dat gaan we niet doen. Het was gelukkig maar een ommetje van 6 km, dus dat viel wel mee.

Je kunt PEI op via een brug of met de ferry. We hebben gekozen voor de 13 km lange Confederation Bridge. Deze is er pas sinds 1997. We mochten maar 60 km per uur rijden vanwege sterke wind. Dan duurt 13 km best lang. Na de brug weer de verplichte stop bij het visitors center want we zijn weer in een nieuwe provincie. Nieuwe provincie betekent nieuwe campinggids en route kaarten. Helemaal goed geregeld hier. Omdat we nog even uit moeten vogelen hoe de gids werk, maar op safe gegaan en een KOA camping genomen. Deze gids kregen we bij de camper. Daar staan allemaal campings in van deze organisatie in Amerika en Canada. Redelijk vroeg in de middag aangekomen dus lekker in het zonnetje gezeten. Dat was niet te doen bij de camper. We stonden aan het water met heel veel wind waardoor het wat frisjes was. Ina was een stukje wezen lopen en had een plekje gevonden op het strand waar geen wind stond. Wij de stoeltjes opgepakt, drankje en zonnebrand mee en ons daar gezeteld. Later in de middag konden we weer bij de camper zitten. Nog wel wind maar het was te doen.

Aan deze kant (zuid-oosten) van het eiland zijn de stranden rood van het ijzer dat in de grond zit. Overal om je heen zie je ook rood gekleurde akkers.

Fundy National Park - Lower Hopewell 70 km

Niet zo heel ver rijden, dus lekker rustig aan vanmorgen. Het is vaderdag dus de dag staat geheel in het teken van Arie. Ina heeft een lekker ontbijtje voor hem gemaakt, roerei met spek. Eindbestemming de Hopewell Rocks. Camping dichtbij uitgezocht maar het was toch niet te lopen. Het is 3 km lopen langs de doorgaande weg. Dus eerst maar ingecheckt op de kamping, geluncht en daarna met de Casa naar de Hopewell Rocks.

We kwamen net anderhalf uur te laat voor het hoogste tij. De rotsen lagen al wat droger. Een wandeling door het park gemaakt, waar je aan het eind via een trap op het strand kon komen. Wij het strand op, en wat bleek, je kon helemaal via het strand en de rotsen terug lopen. Op een gegeven moment moesten we even een kwartier wachten voordat we langs de rotsen konden naar het strand met de grote rotsen omdat het water nog niet genoeg was teruggetrokken. Er waren mensen die het toch probeerde, nou die waren nat. Als je dacht dat de hoge golven weg waren en je er langs kon dan kwamen er weer een paar die over de rotsen sloegen.

We waaien de hele dag al uit ons hemt. We klagen niet. De zo'n schijnt. Gelukkig alweer een paar dagen. De vooruitzichten zijn wat minder.

Dit was de laatste dag in New Brunswick, morgen naar Prince Edward Eiland (PEI).

Fundy National Park.

Vanmorgen eerst terug gereden naar het visitors center om een plaatsje te reserveren op de camping die er naast ligt. Deze ligt op loopafstand van het water van de Fundy Bay, zodat we vanavond lopend kunnen gaan kijken naar het lage tij. We zijn vandaag dus 3 km verder verhuist. Denk dat dit de kortste rit tussen twee campings gaat worden. Om 11.50 was het laag tij en om 17.38 hoog tij. Nu dus meteen even de baai bekeken bij hoog tij. Het water is heel vies bruin van kleur door alle drap die elke keer verplaatst wordt.

In de Bay of Fundy staat het water bij vloed 10 - 14 meter hoger dan bij eb. Dit is afhankelijk van de stand van de maan en zon.

Daarna met de camper verder het park in gegaan op zoek naar een wandelroute. Het plan was om Shiphaven Trail te lopen. Was even zoeken naar het begin er van want deze wandeling stond niet zo heel goed aangegeven. Trail klinkt heel ver maar het was maar een kilometer. Onderweg was een afslag naar Point Wolf Beach Trail, die ook maar even meegepikt. Was ook maar een kilometer. Deze liep, hoe kan het ook anders naar het strand. Strand hier is toch wat anders dan bij ons. Ik denk meteen aan ligbedje en liggen, nou hier is daar ten eerste al geen plek voor en ten tweede het ligt vol met drijfhout.

Dickson Falls Trail stond ook nog op de planning maar daar konden we de Casa niet kwijt. 15 plekken voor normale auto's maar voor de hut van ons was geen ruimte. Daarom maar doorgereden naar Alma, een dorp net buiten het park. De boten in de haven daar lagen helemaal droog door het lage tij.

Cambridge Narrow - Fundy National Park 116 km

Rustig aan gedaan vanmorgen, we hoeven niet zo ver. Eerst nog wat schappen gedaan in de "grote stad" want geen idee of er in het park of in de buurt iets te krijgen is. De watertank gevuld en de afvoertank geleegd, volgens het boekje zijn er op beide campings geen faciliteiten. De benzinetank ook maar weer vol gegooid. Gelukkig zijn we niet in Nederland want dan ben je meteen arm. Gelukkig is de benzine hier maar omgerekend €0.70 cent de liter. Er gaat meer dan 150 liter in. We kunnen ongeveer 650 a 700 kilometer met een tank, dus we hebben hem al een paar keer vol gegooid.

Weer de River Valley Scenic Drive genomen, op een gegeven moment moesten we een andere route op. We volgen nu de Fundy Coastal Drive. Je raad het al hij gaat langs de kust van de Bay of Fundy. Arie moet bij thuiskomst in therapie want overal staan borden met moose danger maar we hebben er nog steeds geen een gezien. Het gaat zo ie zo niet zo lekker met wildlife spotten. We zien niet zo veel.

We konden kiezen tussen twee campings, een iets verder het park in en een bij het strand. Gekozen voor die verder het park in want daar mag je fikkie stoken en omdat het weer lekker weer is kan dat weer. Maar goed ook want we hadden vanmorgen gehakt gekocht voor de spaghetti en dat was niet te hachelen. Niet zo erg maar daar lagen nog drie rollen van in de vriezer. Aanbieding bij de Wal Mart. Ina heeft ze meteen weg gemikt. Dus dan maar een paar worstjes op de BBQ. Die waren heerlijk. Dat was dus verkeerde zuinigheid .

Grand Falls - Cambridge Narrows 299 Km

De ieniemienie camping verlaten en via de River Valley Scenic Road richting het zuiden gereden. Was weer een mooie rit langs meren en kleine dorpen. Helemaal te gek wonen zo aan het water. Zou best zo'n huis willen hebben, alleen is er niets te beleven en zit je heel ver buiten de grotere steden. Je gaat niet even snel de stad in. En in de winter kom je denk ik al helemaal niet ver. Waarschijnlijk rijdt dan iedereen op een sneeuwscooter want in het verkeer zie je overal borden dat ze de weg op komen. Geskied wordt er hier ook, overal langs de weg zijn afslagen naar skiën gebieden. Er zal in de winter wel veel sneeuw vallen want het zijn maar heuvels en geen bergen. Vandaag over de hoogste top gereden en die was maar 300 meter hoog. Zal dan ook maar ??n afdaling zijn. Om er te gaan kijken is een uitdaging, de wegen er naartoe zijn karre paden en dat trekt de Casa niet en wij trouwens ook niet als we er in zitten. Op de weg is het soms al drama met putten en opgelapt asfalt. Je kunt hier een stuk weg adopteren. Er zijn een heleboel stukken niet geadopteerd want die zijn slecht onderhouden.

De camping die we gister uitgezocht hadden hebben we nooit gevonden. Hij moest langs de route liggen maar we hadden een omleiding en waarschijnlijk hebben we hem daarom niet gevonden. Dan maar de eerste beste andere die we tegenkomen. Het is maar voor een nacht dus als ze een wasmachine hebben is het al goed. Er moest weer even gewassen worden. Morgen door naar Fundy National Park.

Quebec - Grand Falls/Grand-Sault 368 km

Vandaag vroeg opgestaan want om 08.00 uur ging de stroom er af op de camping. Voor aan de weg ligt de weg open en moet wegens werkzaamheden de stroom er af. Niet heel erg want we hebben in principe alles zelf aan boord, maar douchen met koud water is niet echt een pretje. Ach zijn we lekker vroeg op weg. Stond weer een lange rit gepland. We willen tegen het weekend Prince Edward Island bereiken. Je denkt we hebben tijd genoeg, maar de tijd gaan snel en de afstanden ver.

De eerste 150 km Trans Canadien Highway, daarna de toeristische route op. Duurt wat langer maar is een stuk mooier. Niet dat de snelweg vanaf Quebec saai is, want de uitzichten waren mooi. Maar de binnendoor weg was heel mooi. Door een aantal leuke dorpen gereden. Langs weer heel meren en eindelijk glooiende heuvels. Arie weer teleurgesteld. Staan er overal langs de weg weer borden dat je op moet passen voor overstekende elanden, maar ze zijn in geen velden of wegen te bekennen. Niet dat we er een op de weg willen tegen komen maar het zou wel leuk zijn om er een te spotten bij een van de vele meren. Wel een aangereden Bambi langs de weg gezien.

Eenmaal in New Brunswick eerst een informatie centrum opgezocht voor een nieuwe camping brochure want die van Quebec hebben we niets meer aan. Iedere provincie zijn eigen boekje. Achter de balie een heel blij gympie die helemaal uit ging leggen hoe het boek werkt. Erbij zit een kaart van New Brunswick met de gewone wegen en de scenic routes. Hierlangs liggen de campings. Staat niet waar precies, maar ergens langs de route. De eerste camping hadden we zo gevonden. Staan nu in Grand Falls/Grand-Sault. Naast een kloof waar heel veel en heel luidruchtig water doorheen stroomt. Dit water komt van een waterval vlak voor het dorp waar ze een waterkrachtcentrale bij gebouwd hebben. Nu komt er nog 6 miljoen liter water per seconde door maar van de zomer, omdat er dan minder water is gebruiken ze het water voor de centrale.

Het is een ieniemienie camping midden in het dorp. Er zijn maar 12 plekken en nog wat plaatsen voor tenten. Om de camping heen loopt een wandeling langs de kloof, die je vanuit de camping verder kan volgen naar het dorp waar de waterval is. Het was een lange dag. Om 09.00 en route en om 17.00 stonden we weer helemaal aangesloten langs de kloof. We zijn ook nog ergens onderweg een uur verloren. Ineens stonden de iPhones een uur later. Even vergeten dat het hier een uurtje later is. Nu nog maar 5 uur vroeger dan in Nederland.

Morgen richting Fredericton. Weer even kilometers vreten, voordat we daarna naar Fundy National Park gaan.