Oak Hill - Kejimkujik National Park 80 km

Oak Hill - Kejimkujik National Park 80 km

Vannacht weer een lekker buitje op de hut gehad. Arie was zo helder van geest dat hij de ramen dicht heeft gedaan. Alles stond open omdat het s'avonds niet echt was afgekoeld. Maar vanmorgen was het droog maar bewolkt. Het zonnetje wilde wel maar kwam niet door de wolken heen. Heel rustig aan gedaan want we hoefde niet zo ver. Er was ook nog tijd om de foto's van gister op reismee te zetten. Voor ons doen laat vertrokken, om half elf. Ondertussen kwam het zonnetje weer door, wat willen we nu nog meer.

Bij de eerste de beste bocht een herrie achterin de hut. Ina kreeg de inhoud van een bovenkast op haar hoofd. Het kastje was niet goed gesloten waardoor de tas met alle oplaad snoeren en haar iPad naar beneden kwamen zeilen. Sorry, mijn schuld, ik was er het laatst in geweest gister avond. We zullen haar vannacht om de 2 uur wekken om te kijken of ze nog reageert en geen hersen letsel heeft. In Bridgewater nog even brood en melk gehaald bij de super, samen met de rest van de inwoners uit de omgeving. Wat een gekkenhuis. Morgen is het een feestdag dus iedereen moest nog even boodschappen doen. Er zijn hele grote parkeerplaatsen bij de supers, maar deze keer konden we de hut bijna niet kwijt. Dan maar dubbel parkeren en Ina en ik snel naar binnen. Nou ja snel. Dat snel naar binnen ging nog wel maar het was een hele grote winkel en het brood lag aan de ene kant en de melk aan de andere dus je was wel even bezig. In en rondom het dorp was het ook een mierennest op de weg. Scheelt ik ben niet meer gek te krijgen en rij rustig mee met de rest.

Alles binnen, dan kunnen we op naar het park. Rustig aan want we kunnen er pas na 14.00 uur in. Eerst langs het visitors center voor een kaart van het park. Weer een hele vriendelijke jongen die alle wandelingen uit ging leggen en adviseerde welke mooi zijn om te lopen. De meeste wandelingen zijn tussen de 3 en 5 km dus een prima afstand. Morgen kijken we wel wat we gaan doen.

Prima plek weer. Ina en ik zijn aan het eind van de middag nog even wezen wandelen naar het strand van het meer dat aan de camping ligt. Het water was niet koud dus als het weer morgen mee zit gaan we morgen een duik nemen.

Het is ondertussen half tien en zitten nog lekker buiten met de firepit en kaarsen aan. De garnaaltjes liggen te garen op het vuur. En.....het belangrijkste: het is mug vrij. Of dat komt omdat ze er niet zijn of omdat we alles wat anti mug is aan hebben gestoken, dat weten we niet. Maar het is een verademing om ze een keer niet weg te hoeven slaan en helemaal ingepakt te zitten. Ina heeft bij de buren in haar beste Duits een bijl geleend om de grote houtblokken een kopje kleiner te maken. Douchen wordt nog een dingetje. Er zijn drie loops met daar in en aan campsites en in het midden van die drie liggen de douches. Niet op loop afstand dus we moeten met de hut of net als vroeger aan de wasbak in de hut.

Hubbards - Oak Hill 145 km

Vanmorgen vertrokken met de mist op de bumper. De mist trok gister middag al binnen en is niet meer weggetrokken. Deze keer klopte de weersverwachting wel, helaas. In de afgelopen weken werd er wel vaker een dag bewolking afgegeven maar dan hadden we toch gewoon een zonnetje. Maar helaas deze keer niet.

Vandaag Mahone Bay en Lunenburg op het programma. Twee pittoreske dorpen. De rit was mooi, alleen zag je er niet zoveel van. Tegen de tijd dat we Mahone Bay bereikte was de mist al voor een groot deel opgetrokken. In Mahone Bay staan 3 kerken van verschillende religies naast elkaar. Verder zijn er wat galeries en restaurantjes. In Lunenburg was meer te beleven. Eerst een stop bij het info center. Op de kaart staat dat er in Lunenburg een camping is, dus even vragen waar die zit. Nou dat hoefde we niet te vragen want hij lag er naast. Was er een niet naar onze smaak, een open veld achter het info center, heel saai. Dus dan maar vragen waar er nog wat in de omgeving is. Daarna richting de haven met de camper. Probleem, konden de camper nergens kwijt. Hup terug naar het info center, hem daar laten staan en een stukje lopen. Op de weg terug naar het info center gingen de sluizen open. Dan maar een bakkie zetten tijdens het wachten tot de bui over was. Duurde gelukkig niet zo heel lang en na een kwartiertje zijn we gaan lopen. Bleek niet eens zo ver te zijn.

Daarna een camping vinden viel nog niet mee. Kwamen er eerst een tegen die onze goedkeuring niet echt kon wegdragen, dus op naar de volgende. Daarbij hadden we even een afslag gemist, waardoor we 10 km verder pas van de snelweg af konden. We reden voorbij het dorp maar er was geen afrit. We moesten rijden op de kaart want zowel Navmi als Google Maps kende het hele dorp niet. Google heeft er vast de auto nog nooit doorheen laten rijden voor de streetview. Uiteindelijk toch gevonden maar was er niemand in het kantoortje. Gaat er boven een raampje open: mijn man komt er aan, ik kan niet weg want ik heb een taart in de oven staan. Ach ja wat maakt het uit als ze maar plek hebben, en dat was er. Ondertussen alweer bijna 18.00. Dat wordt een korte avond. Af en toe regent het weer, dus de stoeltjes gaan van buiten naar binnen en dan weer van binnen naar buiten. Het is vies warm, dus je kunt je wel voorstellen hoe broeierig het in de hut is. Dus als het even kan weer naar buiten.

Morgen gaan we twee dagen terug naar basic in Kejimkuijk National Park. Het is hier vrijdag een feestdag, Canada Day, dus iedereen gaan op pad en alles is dicht. Via internet gekeken of er nog plek is in het park. Nou dat was maar goed ook want er waren nog twee plekken, alleen zonder stroom, water en afvoer. Dus echt helemaal niets, alleen een firepit. Geeft helemaal niets, we zijn van alles voorzien. De foto's van vandaag houden jullie te goed want het internet op de notebook doet moeilijk. Tot over een dag of drie.

Stubenacardie - Hubbard 136 km

Op naar de zuid kust. Eerst nog even boodschappen gehaald en de tank volgegooid. Hier maar 98 dollarcent de liter. Wat dus neerkomt op nog minder dan € 0.70 de liter. Volgens mij heb ik nog nooit van me leven minder betaald dan de aantal liters die ik getankt heb.

Eindelijk ook weer propaan kunnen tanken. Hiermee gaan we het nog wel anderhalve week redden en blijft er een halfvolle tank over. Zo moet ie ingeleverd worden want zo hebben we hem ook meegekregen.

Het eerste stuk was nog Highway maar daarna een schitterende route langs de kust naar Peggy's Cove. Aldaar staat de meest gefotografeerde vuurtoren van Canada. Eerlijkheid gebied te zeggen dat het er heel mooi en pittoresk is, alleen zouden al die toeristen er niet moeten zijn. Maar ja zo denken ze waarschijnlijk ook over ons. Je krijgt hem echt niet op de gevoelige plaat zonder iemand er op. Parkeren was ook nog een dingetje. Gelukkig ging er net een auto weg waardoor we de hut kwijt konden. Wij zijn zo sociaal dat we hem niet zomaar ergens neer zetten, maar er zijn er bij die hebben overal sch..t aan en zetten hem gewoon op de kade in een haven.

De kustweg er naar toe was heel mooi. Ben jaloers op de mensen die daar wonen. Ook de huizen zijn helemaal leuk. Aan het water met aanlegsteiger en boot.

Aangekomen op de camping zijn Ina en ik eerst maar richting strand gelopen want er hing een lucht en we hadden al wat druppels gevoeld. Heel leuk en mooi strand bij de camping, maar het zeewater was heel koud. Op de terugweg begon het flink door te regenen. Een buitje voor de stof. De rest van de middag en avond bleef het een beetje druppelen. Net genoeg om niet buiten te kunnen zitten. Daarom weer voor het eerst sinds dagen in de camper gegeten. Pannenkoeken met Maple Sirop. Heel erg lekker. Morgen rijden we verder via de lighthouse route.

Cheticamp -Stubenacadie 407 km

Vandaag weer een dag om kilometers te maken. We hebben Cape Breton verlaten en gaan naar South Shore. Om er niet al te lang over te doen hebben we de Highway genomen. Het plan was om zo ver mogelijk door te rijden, maar het eind van onze route zaten niet al te veel campings. Gekozen voor degene die het dichts bij Halifax lag. Daar aangekomen was het drie keer niets. In een provinciaal park waar niemand op kantoor zat en we heel ingewikkeld moesten bellen en geld in een envelop doen. Dus al snel besloten om 20 km terug te rijden naar een andere camping.

Zitten nu op de wild nature campground in Stubenacardie, naast het plaatselijke wildlife park. Daar hebben ze wel moose, maar Arie wil er niet heen. Misschien wel de laatste kans voor hem om er een in het echie te zien, maar nee hoor, hij houd hoop. Boven de camping cirkelde een Bald Eagle en een Sea Eagle, maar als ik het fototoestel pakte was hij al weer ver weg.

Op de camping is een vijver met vissen en schildpadden. Zwemmen is er op eigen risico. Moesten we nog voor tekenen ook. Ina en ik zijn ze nog wat brood gaan voeren. Je wilt niet weten hoeveel vissen er zaten. We hebben vier schildpadden gezien, die zoals waar ze al bekent om staan niet al te snel zijn, dus het brood voor hun ogen zagen weggrissen door de vissen.

Vuurtje stoken zat er niet in want er is een algeheel vuur verbod in de omgeving. Het is de laatste dagen erg droog geweest en er staat veel wind. Jammer maar helaas. Na het eten de rijst wat over was ook nog maar gevoerd aan de vissen.

Cape Breton Highlands National Park

een soort van rustdag vandaag. Tegen het middaguur met de camper naar een dorp verderop in het park.de kopere knoert stond weer aan de hemel, helemaal lekker. Na 30 km bereikte we Pleasant Bay. Verder niet veel bijzonders maar een heel leuk en lekker restaurant en de weg er naartoe was weer eens heel erg mooi. Het terras van het restaurant keek uit over de zee. We hebben getuurd, maar geen walvis gezien. Onderweg ook nog bij een paar uitzichtpunten gestopt, maar ook daar niets te ontdekken. Onze nep Zeeuw Ina (want een echte Zeeuw lust vis) ,ging voor de pulled Pork en Arie in ik gingen voor de mosselen en de kreeftendip mer nacho chips.

Voor het avondeten ging de Barbie weer aan. Verschil moet er zijn, Arie een steak, Ina en ik doen het wel met wat kippenkluifjes. Opgebakken aardappeltjes erbij en klaar waren we weer.

Morgen weer een dag om kilometers te maken. We willen zo snel mogelijk, dus wanneer het kan via de snelweg naar de zuidkust van Nova Scotia. We gaan weer zien hoe ver we komen. Geniet maar weer van de foto's, wij hebben dat in het echie gedaan.

Linwood - Cape Breton Highland National Park 187 km

Het zonnetje weer aan de hemel, helemaal goed om richting Cape Breton te gaan. Een soort schiereiland aan de west kant van Nova Scotia. Een nationaal park waar we eventueel zwarte beren, moose, cayote en walvissen kunnen zien. De boekjes zeggen dat je de laatste gewoon vanaf land voorbij kan zien zwemmen. Ik zeg we gaan er voor geen een, dan is het altijd een meevaller als we wel wat zien.

Cape Breton is echt heel mooi. Glooiende heuvels, heel veel groen en dorpen die je echt een dorp kunt noemen. In de dorpen is het zowaar bedrijvig. Je kunt hier allerlei activiteiten ondernemen. Maar wij gaan de rust weer opzoeken in het park.

Onderweg nog een Bald Eagle gespot, maar die moose voor Arie zit er nog steeds niet in ondanks de waarschuwingen.

Onderweg nog even wat in de buurtsupper gehaald voor op de BBQ. Want zoals het er uit ziet kan het vanavond weer. Kleine rode aardappeltjes met ui, knoflook en kruiden uit de keukenkast, een steak burger en zalm. Salade er bij en we zijn weer klaar voor vanavond.

Rond een uur of drie aangekomen, dus nog tijd om lekker in het zonnetje te zitten.

We hebben in het begin van de vakantie van alles gekocht om de muggen te weren, waaronder stokjes die je aan kan steken. Op een vorige plek hadden we geen gras maar heel fijn aangestampt grind waardoor je met geen mogelijkheid het stokje in de grond kreeg. Ina met bloed zweet en tranen een aanmaak houtblok bewerkt met een spijker zodat het stokje daar in kon, prima oplossing. Het blokje apart gelegd bij het stokje, wat doet Arie vanavond.........steekt er het vuur mee aan. Je raad het al Arie had geen idee en Ina verdrietig. Gelukkig hebben we hier gras dus het stokje kan gelukkig de grond in. Het zat niet mee vanavond. Ook de helft van de aardappeltjes verbrand.

We blijven hier nog een dag. Kijken morgen wel wat we gaan doen.

West Point (PEI) - Linwood (NS, Nova Scotia) 428 km

Heerlijk geslapen onder de gewassen lakens. Gister avondnog twee wassen er doorheen gejaagd. Was alweer bijna anderhalve week geleden dat we gewassen hadden dus de spoeling qua kleding werd dun. Belangrijker nog waren de kleren die we aan hadden gehad bij de firepit. Leuk hoor zo'n ding, maar je kleren gaan er zo van stinken.

Ik was bijna is slaap toen ik wreed werd gestoort door een enorme regen of hagelbui die keihard op het koekblik neer kwam, vergezelt door rukwinden. Kon in het donker niet goed zien of het hagel was of gewoon enorme regendruppels. Wat een herrie zeg. Arie en Ina hebben er niets van mee gekregen, ik snap dat nog steeds niet. Het was zo luid. Normaal is Ina bij elke zucht wakker, maar hier heeft ze gewoon doorheen geslapen.

Vanmorgen Prince Edward Eilandweer verlaten via de brug. Het is een tolbrug waar je betaald als je het eiland af gaat. We mochten er nu iets harder over heen, en wel met 80km/uur. Het was niet zo'n spannende dag. Gestopt bij een visitors center voor weer een nieuwe routekaart en campinggids voor NS (Nova Scotia). Verder was het kilometers maken richting Cape Breton. Een soort schiereiland dat aan de oostkant van NS ligt. getracht zo ver mogelijk te komen en dat is goed gelukt. We hebben een camping net voor Cape Breton in Linwood wat nog hoort bij de Nortumberland Shore. Het weer zat ook weer mee. De hele dag zonneschijn. Dat hadden we niet verwacht want een paar dagen geleden zagen de vooruitzichten er niet zo goed uit. Je hoort ons niet klagen. De verwachtingen voor de komende dagen zijn ook goed, Volgende week woensdag en donderdag wordt het wat minder, maar dat duurt nog zo lang, in de tussentijd kan het nog allemaal veranderen.

Morgen richting het oosten, naar Cape Breton Highlands National Park. Bij de volgende stop blijven we waarschijnlijk twee nachten staan. Maar dat gaan jullie nog horen.

Cavendish National Park - West Point 333 km

Het plan was zover mogelijk komen met het rondje west eiland. Een ding moesten we wel in de gaten houden en dat is een camping. Zijn er op dit deel van PEI maar 6 dus als je te ver door rijd dan moet je ook een stuk verder. We hadden Westpoint bedacht, maar zouden wel zien hoe ver we weer zouden komen. Normaal is de camping gids wel handig want dan kijk je welke plaatsen je nog tegen komt en welke campings daar in de buurt liggen. Maar met maar 6 campings onderweg wordt de keus erg beperkt.

Ook op dit deel van het eiland weinig heuvels, het is gewoon plat. Het eerste deel van de North Cape Coastal Drive was aardig maar niet bijzonder. Hadden net zo goed de snelle weg kunnen nemen, waren we er een stuk sneller. Door veel hele kleine dorpjes, meestal een kerk, begraafplaats en wat huizen en dat is het dan wel.

Tignas helemaal in het noorden moest volgens de boekjes een leuk vissersdorp zijn, dus dat mochten we niet missen. Wij verwachten een vissers havendje met minimaal een restaurant waar we de beroemde mosselen kunnen eten. Nou niet dus, alleen vis industrie. Nog geen mosselen gegeten. Dan maar Fish and Chips bij een cafetaria. Ieder iets groter dorpje heeft er wel een. Het is er altijd druk. Ze verkopen burgers maar ook allerlei soorten vis en het is nog lekker ook.

Om drie uur een bui gehad maar bij aankomst op de camping was het weer droog.

We staan nu in West Point Provincional Park. Aan de zee, vlak bij de vuurtoren. We hebben weer eens internet dus vandaar wat meer verslagen in een keer. Foto's volgen nog.

Morgen PEI weer verlaten en naar Nova Scotia.