Mount Uniacle - Halifax

Vandaag is het dan zover. We gaan de camper verlaten. Gelukkig gister al de camper opgruimt en schoon gemaakt van binnen. Toen konden we alles nog buiten zetten, dat had vandaag niet meer gelukt. Het heeft de hele nacht geregent enzijn omringt door plassen. Na de koffie de koffers gepakt en toen was het wachten op Joey die de standen op komt meten en de camper inspecteren. Er stond nog een camper van Cruise Canada die eerst werd afgehandeld. Zij moesten ook naar Halifax, maar met zijn allen en baggage in een auto dat wat wat krapjes dus we wachten wel tot de auto weer terug is. Dat ging wel even duren want het is hier vandaan een half uur, drie kwartier rijden naar Halifax. Helaas geen lekker weer zodat we rustig op het gemakje in de zon konden wachten. Net na twaalven was het dan zover. Zitten in Halifax in het Lord Nelson hotel.Op tien minuten lopen van de haven. Vanmiddag dus meteen die kant op gelopen. Gelukkig is het droog gebleven, wel heel erg fris. dus morgen het dasje maar weer uit de koffer vissen.

Morgen moeten we om 12.00 de hotelkamer uit. We kunnen de koffers en handbaggage stallen totdat we de taxi nemen naar het vliegveld. We vliegen om 21,30 lokale tijd, wat bij jullie 02.30 is. na een tussenstop op Reijkjavik landen we als alles volgens plan loopt zondag om 12.30 in Amsterdam.

Ik ga hierbij de blog afronden. Hoop dat jullie een beetje mee hebben kunnen reizen. Wij hebben weer een geweldige reis gehad. groeten van ons alle drie en tot in Nederland.

Mount Uniacle

We hebben het vannacht weer droog gehouden. Het is bewolkt maar niet koud. Tegen het eind van de ochtend de hut afgekoppeld en op naar een tankstation om af te tanken. Meteen maar doorgereden naar Windsor. Stadje 30 km verderop. Standaard stadje waar ook standaard niet veel te zien valt. Om 17.00 begon het dan toch te regenen en zitten we binnen. De hut is schoon, koelkast bijna leeg en op naar de laatste maaltijd in de hut. Hopelijk is het morgen droog als we Halifax in gaan.

Rissers Beach - Mount Uniacle 120 km

Vol verbazing opgestaan met het zonnetje aan de hemel. Er was wel bewolking maar die was verwaarloosbaar. Omdat het toch goed weer was het plan wat aangepast, eerst een gedeelte kustweg en een route landinwaarts genomen in plaats van de snelweg. Niet de snelste route maar omdat het mooi weer was in plaats van de verwachte regen een omweg naar de laatste camping genomen.

Bij het inchecken op de camping vraagt de meneer of wij Tobisch (zoiets maakte hij er van) zijn. Ze verwachtte ons al vandaag of morgen. ??????? Huh, hoezo dat dan. KOA heeft een samenwerking met Cruise Canada en zij zijn een aflever en opstap plaats voor Cruise Canada. Oh oké. De meeste huurders verblijven hier hun laatste dag omdat het dichtbij de inlever locatie van Cruise Canada is. Huurders worden ook wel vanaf het vliegveld hier heen gebracht waar de camper klaar staat op de camping voor de eerste nacht. Hij komt vrijdag om 12.00 uur de camper controleren, rijd hem weg en brengt ons dan naar het hotel in Halifax. Helemaal goed geregeld. Hoeven we de hut ook niet weg te brengen. Alleen een dingetje, we hebben nog niet afgetankt omdat we deze actie niet hadden verwacht. Dat moeten we morgen dan nog doen.

Ondertussen was het nog steeds mooi weer, dus de stoelen konden weer uit het luik en hup in de zon. Na het eten het laatste hout en anti muggen kaarsen nog opgebrand.

Hunts Point - Rissers Beach 43 km

Korte rit naar Rissers Beach Provincional Park. Langs de kust met in de verte op zee regen en mist. Als dat maar geen voorteken is voor het weer wat nog gaat komen. Ze geven vanaf morgen alleen maar regen af. We klagen niet over het weer want eigenlijk hebben we heel goed weer gehad op twee dagen en drie middagen na. Maar om af te sluiten met regen zou toch niet zo leuk zijn. Ze zeggen je krijgt wat je toekomt. Dan waren de eerste weken van mij en de laatste vier van Arie of Ina.

Onderweg een tussenstop in een haventje met natuurlijk een vuurtoren. Het was nog steeds warm en zonnig. In de middag bij de camping naar het strand gelopen. We dachten daar zijn we zo maar dat viel toch wel even tegen. Was toch nog een kilometertje heen en ook weer terug. Bij het strand aangekomen werd het fris en was iedereen zijn spullen al aan het inpakken. Voor ons deze keer geen duik. Een keer bijna een hartaanval van de kou is genoeg. Ook hier, net zoals in bijna alle provinciale parken was een wandeling over een boardwalk. Deze ging langs de rivier die uitmond in de zee het strand. Het scheelde een jas met achter de duinen en op het strand. Dus konden we de rest van de namiddag nog buiten zitten en waarschijnlijk voor de laatste keer buiten eten. Morgen naar de laatste camping. Op 30 km van Halifax. We gaan op safe en gaan naar een KOA camping voor de laatste twee nachten. Niet dat we iets te klagen hebben gehad over de campings waar we tot nu toe hebben gestaan. We hebben op hele mooie plekken gestaan. Er was er een die wat minder was, daar stonden we een soort van dubbel geparkeerd achter een seizoensplek. Die mensen waren er niet dus konden wij daar staan. Het was maar voor een nacht en het regende s'avonds dus zaten we toch binnen. Denk niet dat daar vaak toeristen langs komen. Moet je ook meegemaakt hebben.

Louis Head - Hunts Point 43 km

Helaas de pomp doet het nog steeds niet dus verkassen we naar een volgende camping. Een rit van 43 km dus alle tijd genomen vanmorgen. We hoefde pas om 14.00 uit te checken, dus pas na de lunch vertrokken. Het was weer lekker warm met flinke bries. Bij aankomst denk je...oké...wat is dit? Camping ligt aan de doorgangsweg en ziet er op het eerste gezicht niet echt aantrekkelijk uit. Maar schijn bedriegt, prima plek. Geen last van de weg en weer een mooi strand op struikel afstand.

Eerst maar drie wassen gedraait zodat we alles weer fris hebben en daarna zijn Ina en ik weer richting strand gegaan. Het was bloedheet dus we hadden wel zin in een frisse duik. Nou...en fris was ie. Wat was het water koud zeg. Alle spieren verkrampte. Het was dus heel snel er in en er heel snel weer uit. Ik snap dat de mensen op de Titanic het niet lang vol hielden in het koude Atlantische water. Morgen gaan we weer een korte rit maken naar een volgende camping. De een na laatste. We verkassen de laatste dagen elke keer een baai verder in de richting van Halifax. Elke keer een korte rit en s'middags in de zon. Lekker rustig aan.

Clide River - Louis Head 130 km

Het vuurwerk was gister de moeite waard. Ina en ik er naar toe. Arie was bezig met z'n nieuwe verslaving, legpuzzels maken op zijn iPad en pijnsde er niet eens over om mee te komen. Wij wel. Staan we daar een beetje wortel te schieten, dus Ina terug om de klm-metjes te halen. Ik heb stiekem op de heenreis 2 dekentjes mee gejat uit het vliegtuig. Heel handig voor op de bank van de picknick tafel. Zit heel vaak hars vogelpoep op. We noemen ze liefkozend KLM-metjes. Maar Ina had een beter idee en kwam terug met de stoeltjes. En nog slimmer ook een zaklantaarn voor de terugweg. Was geen overbodige luxe in het donker. Arie had ook stiekem tussen het puzzelen door zitten kijken. De camper stond met de neus naar het vuurwerk toe, dus hij hoefde de hut niet eens uit. Larry nooit meer gezien, die had eerst nog een housewarming en is daarna waarschijnlijk meteen z'n bed in gerolt. Hij moest vroeg op want hij moest golfen.

De hut afgekoppeld en weer op weg. Mooie route, gedeeltelijk langs zee. En ja hoor eindelijk weer eens zeezicht met zon. Het was bloedje heet, maar we klagen niet. Blij dat er veel wind staat, dan ik het goed te doen in de zon. In de schaduw daar aan tegen is het frisjes.

Na 130 km vonden we het wel weer genoeg. De buikjes begonnen te knorren dus een prima tijd om de hut te stallen op een camping aan de lighthouse route, country style. Geen poespas en niet druk, maar wel weer lekker dicht bij zee. Kunnen Ina en ik weer even een wandelingetje maken en eventueel een duik. Er moest een was gedraaid worden want we raken zo ondertussen door bepaalde kledingstukken heen. Das pech, water weg. Ze waren al het hele weekend bezig met een kapotte waterpomp. Dat ding zit 100 meter onder de grond dus dat is best een klus. Maar het zou binnen twee uur gefikst zijn. Nou.........niet dus. Maar goed dat we de watertank vanmorgen gevuld hebben, we zitten niet zonder. Maar een was draaien en weer eens lekker douchen zat er niet in. Desondanks was het een prima stekkie. De mevrouw kwam een jerrycan water aanbieden, maar dat was niet nodig.

Jammer dat er geen water is want we willen hier best twee dagen blijven. Morgen maar kijken hoe het met de pomp staat en anders toch verkassen naar een andere camping richting Halifax. Zo maar alvast kijken wat er op de route ligt.

Kejimkujik National Park - Clide River 283 km

Dacht vannacht dat Arie uit wilde breken omdat ie genoeg van ons had, maar helaas hij ging alleen maar alle ramen dicht doen omdat het ineens enorm was gaan regenen. We waren vanmorgen snel klaar met alles inpakken en vertrekken. Er hoefde niets afgekoppeld te worden want we hadden niets. Wel eerst langs de dump gegaan om alle tanks te legen. Je weet nooit waar we terecht komen en als er weer niets is hebben we in ieder geval weer lege tanks. Beetje slordig als ze vol zitten. Dan kun je niet meer naar het toilet of water weg laten lopen.

We hebben iets (niet) met de zuid kust van Nova Scotia. Het is al de tweede dag dat we langs de kust rijden en de mist tot op de bumper hangt. Het was een trieste dag, mist en regen. Tel dit bij elkaar op en je komt tot kilometers maken.

Hadden gister gekeken naar hoeveel dagen we nog hebben, waar we de laatste dag moeten zijn en waar we daartussenin nog campings hebben. Was de bedoeling om de laatste week elke dag korte stukken te rijden en het rustig aan te doen. Maar plannen zijn er om gewijzigd te worden. Twee campings overgeslagen. Een voordeel is dat we twee keer ergens twee nachten kunnen blijven waar we denken dat het fijn is om te blijven staan.

Om een uur of vier de eerste de beste camping opgezocht. We staan nu op Clide River cottages and campground. Bij aankomst dachten we: waar zijn we nu toch terecht gekomen? We staan tussen de seizoens trailers in. Het is net een soort volksbuurt. Ons kent ons. We stonden nog niet of de buuf kwam al een praatje maken. Naderhand bleek dat Larry te zijn. Eerst dachten we dat hij niet helemaal fris in het koppie was maar later bleek dat hij iets te veel had gedronken. Tenminste dat zei zijn vrouw. Hij zei dat ze zo een spel gingen doen en dat we mee moesten doen. Moet je net bij Arie zijn, leuk doen met onbekende, dacht het niet. Dat spel is met twee kistjes die op een bepaalde afstand van elkaar afstaan. In de kist zit een ronde koker met daarin een metalen pin. Je gooit met ronde metalen schijven van zo'n 5 cm in doorsnee. Gooi je in de kist 2 punten, in de koker 3 punten en om de pin 5 punten. Welk team er het eerst 21 heeft heeft gewonnen. Larry bleef aandringen en Arie en ik moesten er toch aan geloven. Ondertussen had Larry de vuurkorf aangestoken. Even een firestarter er overheen gooien. Pakt ie een jerrycan met motorolie en gooit dat er gewoon overheen. De vlammen gingen een meter de lucht in. Verder niet zo erg maar het was bloedgeslagen heet. Je legde het af bij het spelletje. Ina kwam er ook niet ongeschonden vanaf want die moest ook meedoen. Het waren echt hele aardige mensen. Larry is lobster visser en heeft twee baaien verderop een lobsterboot. Hij had alleen geen idee wat Netherand of Holland was en bij Amsterdam keek ie ook of ie water zag branden. Vanavond om tien uur is er vuurwerk. Daar moeten we vooral ook naartoe komen.

En ja hoor om negen uur kwam de brandweer het terrein op rijden. Ze zijn in ieder geval goed voorbereid. We gaan zo kijken. Of het wat was horen jullie morgen.

Kejimkujik National Park

Vandaag nog een dag in het park. Met de hut naar het visitors center, waar onze wandeling begon. Dat is al 7 km verderop en daarna nog een wandeling van 3 km is toch een beetje te veel van het goede. De wandeling ging voor het meerendeel door het bos tot we bijna aan het einde bij de Mercy River met de Mill Falls uitkwamen. Weer een cola rivier. Veel water heeft hier de kleur van cola. Wel heel helder water, waarschijnlijk komt die kleur doordat de bodem die kleur heeft. Aan het begin, wat tevens het einde was van de wandeling moesten we over een houten brug die heel erg wiebelde. We hebben er foto's van en we staan er alle drie op of we dronken zijn en zo om kunnen vallen.

Het is Canada dag dus s'avonds om zeven uur was er bijeenkomst in het amfitheater waar het volkslied gezongen zou worden, free cupcake en de opening van het zomerseizoen ingeluid zou worden. Het was een komen en gaan van mensen voorbij onze hut. We zitten precies op een splitsing dus kunnen alles goed in de gaten houden. De volkssport is hier ook rondjes rijden in je auto. En dan rijden ze ook allemaal niet in kleine auto's, iedereen rijdt hier in een pick-up. Moet ook wel want anders trekt hij de loeier van caravan of trailer niet. Iedere keer zagen we weer dezelfde auto's voorbij komen. Heerlijk mensen kijken. Door een slechte kook timing hadden we het volkslied gemist en voor we het door hadden kwam iedereen al weer terug. Gevalletje jammer maar helaas. Waarschijnlijk toch niet veel aan gemist. Ze zongen niet eens uit volle borst mee want we hebben niets gehoord. Geen vuurwerk in het in het park, wel in andere grote plaatsen. De eerste grote plaats is 49 km verderop dus dan maar geen vuurwerk.

Ina en ik zijn nog wezen zwemmen in Kejimkujik Lake. Arie was natuurlijk weer met geen tien paarden mee te krijgen. Het is best een wandelingetje naar het strand, zo'n 20 minuten. Eenmaal daar aangekomen, das pech, zon weg. Ook hier bruin water, maar heel helder. En ja hoor toen we er net weer uit waren kwam de zon weer