Zo dat was lekker schudden vannacht. We werden zeg maar in slaap gewiegd. Bij het ontwaken was de wind eindelijk gaan liggen en het zonnetje scheen weer.

Ondertussen ben ik al wat meer gewend achter het stuur en heb Arie het nog maar een keer laten overnemen Bergje af met haarspeldbochten. Omhoog zat ik met klotsende oksels te miepen dat ik het eng vond. Maar een plek om te stoppen was er niet dus ik moest door. Ik dacht dat doen we dus niet nog eens naar beneden. Arie boeit het niet dus die heeft de hut naar beneden gereden. En dat allemaal voor een vuurtorentje waar je zowat van de klif af waaide. Het lag nog in een Provincional Park ook (wat we even niet door hadden) waarvoor entre betaald moest worden. Geen tijd dus dat gaan we niet doen. Het was gelukkig maar een ommetje van 6 km, dus dat viel wel mee.

Je kunt PEI op via een brug of met de ferry. We hebben gekozen voor de 13 km lange Confederation Bridge. Deze is er pas sinds 1997. We mochten maar 60 km per uur rijden vanwege sterke wind. Dan duurt 13 km best lang. Na de brug weer de verplichte stop bij het visitors center want we zijn weer in een nieuwe provincie. Nieuwe provincie betekent nieuwe campinggids en route kaarten. Helemaal goed geregeld hier. Omdat we nog even uit moeten vogelen hoe de gids werk, maar op safe gegaan en een KOA camping genomen. Deze gids kregen we bij de camper. Daar staan allemaal campings in van deze organisatie in Amerika en Canada. Redelijk vroeg in de middag aangekomen dus lekker in het zonnetje gezeten. Dat was niet te doen bij de camper. We stonden aan het water met heel veel wind waardoor het wat frisjes was. Ina was een stukje wezen lopen en had een plekje gevonden op het strand waar geen wind stond. Wij de stoeltjes opgepakt, drankje en zonnebrand mee en ons daar gezeteld. Later in de middag konden we weer bij de camper zitten. Nog wel wind maar het was te doen.

Aan deze kant (zuid-oosten) van het eiland zijn de stranden rood van het ijzer dat in de grond zit. Overal om je heen zie je ook rood gekleurde akkers.