Vannacht was de wind nog erger dan gister nacht. We hebben bij een zijraampje de ventilatie gaten dicht moeten proppen met toilet papier want daar gierde de wind doorheen. Wat een herrie. Vanochtend nog steeds veel wind, maar toch maar op pad gegaan. We zouden wel kijken hoe ver we zouden komen. Maar het viel op zich allemaal wel mee, geen last met rijden.

Een ritje op het oosten van het eiland via de Point East Coastal Drive. Het zuiden hebben we overgeslagen en zijn via de hoofdweg naar het midden van het oosten gereden en daar de Coastal Drive op gegaan.

In Souris, een klein dorpje nog wat schappen gedaan. Daarna door naar east Point lighthouse. Op het meest oostelijke puntje stond ook nog veel wind. Gelukkig was het zonnetje er ook, waardoor het niet koud was.

De volgende stop was Greenwich National Park. Daar een korte wandeling gemaakt. We kwamen uit bij een uitloper van de zee waar mosselboten kleine mossels van de bodem haalde om ze daarna in langwerpige netten (sokken) te doen en ze dan 1 of 2 jaren daarin te laten groeien. Je ziet overal boeien in de zee waar deze sokken aanhangen.

Halverwege konden we afslaan naar een trail die uitkwam in de duinen waar dit park bekent om staat. Arie is terug gegaan naar de camper en Ina en ik zijn vol goede moed aan de wandeling begonnen. Tot we op een gegeven moment een bord tegen kwamen dat w nog 2.4 km heen en terug moesten lopen. Toch maar niet verder gelopen. Het was al vier uur en we konden Arie natuurlijk niet zo lang alleen laten. Hij zou kunnen gaan denken dat we niet meer terug komen. Omdat het al zo laat was hebben we daarna de Central Coastal Drive maar verlaten en hebben het laatste stuk de snelweg genomen. De naam snelweg mag het eigenlijk niet hebben, het is meer een doorgaande weg.

Staan nu op een camping in Cavendish National Park. Het ligt aan het strand.

Tijdens het eten hadden we live muziek van de buren. Stel jongelui met gitaren en een niet onverdienstelijk zingende zanger. Ik zeg: the voice of Canada. Misschien zijn ze al bekent, maar weten wij dat gewoon niet.

Tegen zonsondergang het strand op gegaan, waar we bij een rivieruitmonding tegen een paar arenden aanliepen. Vanuit de verte hadden we twee bald eagels gezien maar die waren helaas al verdwenen toen we daar aankwamen. Wel stonden er nog drie andere, waarvan we denken dat het zee arenden zijn. Ze zijn heel groot van dichtbij. Nou ja dichtbij, durfde niet zo dichtbij te komen. Vond 30 meter al dichtbij genoeg. Je weer nooit wat ze doen.

Het was gelukkig weer eens weer om buiten te eten en de firepit aan te steken. Morgen nog een dag hier. Gaan we het park verkennen.