Vandaag weer tijd om te vertrekken uit het altijd zonnige ( lees ironisch ) Banff. Voor jullie thuis niet zo interessant maar Banff is voor ons het Franz Josef ( Nieuw Zeeland ) van Canada. Daar zijn we ook weg geregend.

Iedereen zijn vaste bezigheid. Ina legt alles vast in de hut zodat er tijdens het rijden geen voorwerpen door de camper vliegen. Dat is inclusief de koelkast want als de deur topzwaar is vliegt ie bij elke bocht open. Niet zo leuk voor Ina want dan kan zij alles weer van de vloer afhalen en terug zetten. Daarom ook deze schone taak aan haar, dan hebben wij het gelukkig niet op ons geweten. Arie en ik alles vullen, doorspoelen en afkoppelen.

Vandaag maar een rit van 150 km met een paar interessante stops. We gaan van Banff National Park naar Kootenay National Park. Om daar te komen eerst weer een stuk terug richting Banff over de B-weg waar ik het gister over had, die met veel wilde dieren op de weg waarvan we er geen een hadden gezien. Maar....vandaag liepen er een aantal Elken of Mule Deers ( wij zien het verschil niet ) langs de weg. Je mag het eigenlijk niet zeggen maar die hebben we nou wel gezien. We willen Grizzly`s. Arie heeft de hoop opgegeven.

Eenmaal in Kootenay National Park de eerste stop bij Marble Canyon. Deze ligt in een gebied dat in de zomer van 2003 onderhevig is geweest aan een enorme brand. Je ziet overal alleen maar dode boomstammen staan, en dat kilometers lang. Ze hebben er 40 dagen over gedaan voordat de brand compleet uit was.

Vervolgens door naar de Paint Pots. Dit is een gebied waar de aarde een oker kleur heeft. Het is er ook erg drassig dus het is gele, rode en oranje klei. De indianen kwamen vroeger uit de bergen om de klei te verwerken tot verf. Ze waste de grond, droogde het en draaide er kleine balletjes van waarna ze ze op een vuur bakte. Daarna verpulverde ze het tot poeder. Door er olie of uitwerpselen van beesten bij te doen werd het smeerbaar en konden ze het gebruiken voor gezicht schilderingen of om hun tipi of kleding mee te verven. Zo leer je nog eens wat. Later toen de blanken kwamen namen ze het land in en gingen met de oker aan de haal. Zo zijn we dan ook weer. Hoe we ook zijn is dat we stiekem wat grond meenemen want dat is leuk als aandenken. De indianen zijn er niet meer en we hebben tegenwoordig synthetische okerkleuren. Niemand doet er nog wat mee. Ja, ja, ja, ik weet het als iedereen het doet blijft er niets meer over en hebben de paint pots geen recht meer tot bestaan als place of interest.

Aan het eind van Kootenay National Park rij je door de Sinclair Canyon. En raad eens.....een grizzly beertje aan de kant van de weg. Wij gedrieën in extase, eindelijk een grizzly. Alleen was het op een stuk waar je niet zo maar even de camper aan de kant zet, je knipperlichten aanzet en foto`s gaat maken. Het ging trouwens zo snel dat we er alweer voorbij waren voordat het we eigenlijk door hadden wat we hadden gezien. Hij/zij stond met de bips naar ons toe en toen we voorbij reden keek het ons aan. Heel schattig een kleine grizzly. En je weet als er een kleintje is is moeders niet ver weg. Maar die was niet te bekennen, of wij hadden het niet in de gaten. Er is geen bewijs maar we hebben er één gezien.

We hebben natuurlijk weer een firepit bij de standplaats en het weer is na mate de avond inviel beter geworden dus de Pyromaan kon zijn goddelijke gang weer gaan. We hadden nog hout over. Eindelijk ook weer de mogelijkheid tot wassen ( daar doen ze in de rockies ook niet aan op de campings ) dus een paar wassen van twee weken er doorheen gedraaid. De drogers deden het prima, konden Ina`s goedkeuring wegdragen. De kleding was Ina`s droog, kon zo de kast in. Morgen ook maar eens het bedegoed wassen want daar liggen we ook al meer dan drie weken op te ronken.

Arie moet je nog wat hout hebben? Nee hoor we hebben nog genoeg. Nou je zag de stapel slinken dus Ina en ik tussen het wassen en drogen door naar de receptie voor hout. Was niet te tillen zo`n bundel. Wij stonden te overleggen of we dat wel konden/wilde dragen toen de eigenaresse kwam vragen of we hout wilde. Wij: is een beetje zwaar om zo mee te nemen. Zij: waar staan jullie? Oh nee dat is te ver en te zwaar voor twee vrouwen, ik breng jullie wel. Ze reed een golfkarretje ( die hebben ze hier overal ) voor en bracht het hout inclusief ons terug naar de camper. Ondertussen was het gaan regenen en had Arie er de brui aan gegeven en lag op bed een muziekje te luisteren. Heeft onze entré dus helemaal gemist. Maar we hebben wel hout.