Eerst vanmorgen maar eens de was van een week gedaan. Gaat hier heel snel. Onder het motto niet schoon toch fris. Binnen het uur gewassen en droog. Tenminste mijn droog is niet Ina`s droog dus een aantal kledingstukken moesten nog even op de waslijn. Het zonnetje scheen ondertussen dus dat was mooi meegenomen.

In de middag naar whistler centrum gelopen. Via een fiets cq looppad door de bossen. Op het pad lagen wel verdacht veel grote hopen met drollen. Arie zei dat het berenhopen waren, maar daar wil je toch niet aan als je daar loopt. Ontkennen is de beste remedie. Het zag er verdacht groen (van gras) uit dat je vanzelf ging denken hij zou wel eens gelijk kunnen hebben. Maar zoals ik al zei als je maar denkt dat het er niet is, dan is het er ook niet.

Het centrum van Whistler is best groot met heel veel winkels, bars en restaurants. Overal kom je de overblijfselen van de Olympische spelen tegen. Het heeft natuurlijk wat gekost dus je moet er zo lang mogelijk profijt van hebben.

Op de terugweg langs de KFC om een snack te halen die we bij thuiskomst lekker in het zonnetje konden nuttigen. Arie lekker laten dragen, hij had per slot van rekening een rustdag hij hoefde niet te rijden. Tot we bij de laatste huizen op onze route waren voordat we het bosrijke gedeelte ingingen......beer op de weg. Precies op het punt waar we op de heenweg de discussie hadden wat voor een drollen het waren. In eerste instantie schrik je je helemaal suf totdat je in de gaten hebt dat hij je alleen heel dwaas aankijkt en weer de bosjes inloopt. Arie tegen Ina hier neem dat tasje even dan kan ik filmen. Staat Ina daar met dat zakje met warme kippenpootjes erin. Arie en ik heel druk met het zoeken naar die beer die dacht daaaag bekijk het ik ben weg. Niet in de gaten waar Ina heen was. Nou die had een alternatieve route genomen via de tuinen van de huizen die daar stonden en stond al een meterje of 300 verderop. Zwaaiend met dat tasje, als de dood dat die beer het zou ruiken en achter haar aan zou gaan. Wij natuurlijk ook geen helden en dus ook via de tuinen verder gelopen. Ondertussen nog wel zoekend naar de beer, die zich schuil hield. Maar toen we voorbij waren kwam ie de bosjes weer uit en ging even poseren voor de foto en film.

Het was wel heeeel gaaf om te zien. Alleen ben je zo angstig dat je er snel langs wil en naar huis dat het pas later tot je doordringt dat je echt een beer hebt gezien. Achteraf denk je was ik maar wat langer blijven staan om wat foto`s te nemen. Pas als je ziet dat de Canadezen niet eens een straatje om gaan maar er gewoon langs gaan. En niet eens in een versnelling hoger gaan, heb je door dat ze echt niets doen.

Nou dat was de eerste Zwarte beer, op naar de Grizzly. Die zijn agressiever dus daar gaan we zeker een straatje voor om.